سکوت مرگ

ديگر براي گريستن خيلي دير است

براي افسوس خوردن هم خيلي دير است

ديگر براي پشيماني وقتي نيست

ديگر براي تفريح خيلي دير است

برو كه من دل به ديگري باخته ام

برو كه ديگر مرا با تو كاري نيست

هر چه مي خواهي گريه كن.......

گريه كن! چون اين تنها كاريست كه از روي عقل انجام مي دهي

برو قلبي ديگر را براي بازي پيدا كن

اما بدان پيش ار آنگه آن قلب را به دو نيم كني‌ مايوس خواهي شد.

مردي با اسب وسگش در جادهاي راه مي رفتند.هنگام عبور از كنار درخت عظيمي صاعقه اي فرود آمد

و آنها را كشت.اما مرد نفهميد كه ديگر اين دنيا را ترك كرده و همچنان با دو جانورش پيش رفت.

گاهي مدت ها طول مي كشد كه مرده ها به وضعيت جديدشان پي ببرند

پياده رويدرازي بود.تپه اي بلندي بود.آفتاب تندي بود وعرق مي ريختندو به شدت تشنه بودنند.در يك پيچ جاده

دروازه تمام مرمر بزرگي ديدندكه به ميداني با سگفرش طلا باز مي شدو در وسط آن چشمه اي بودكه آب زلالي از آن جاري بود.رهگذر روبه مرد دروازه بان كرد وگفت((روز به خير اينجا كجاست كه اينقدر قشنگ است))

دروازه بان :(روز به خير اينجا بهشت است))

چه خوب كه به بهشت رسيديم خيلي تشنه ايم

دروازه بان به چشمه اشاره كرد وگفت: مي توانيد وارد شويد و هرچه كه دلتان مي خواهد بنوشيد

-اسب و سگم هم تشنه اند

نگهبان واقعا متاسفم ورود حيوانات به بهشت ممنوع است

مرد خيلي ناراحت شد وچون خيلي تشنه بود.اما حاظر نبود تنهايي آب بنوشد.از نگهبان تشكر كرد

و به راهش ادامه داد.پس از اين كه مدت طولاني از يك تپه دراز بالا رفتند. به مزرعه اي رسيدند

راه ورود به اين مزرعهدروازه اي قديمي بود كه به يك جادهي خاكيبا درختاني در دو طرفش باز مي شد

مردي در زير سايه درختي دراز كشيده بود كه احتمالا استراحت مي كرد

مسافر گفت روز به خير

مرد با سرش جواب داد

_ما خيلي تشنه ايم من سگم و اسبم

مرد به جايي اشاره كردوگفت:ميان ان سنگ ها چشمه ايستهر قدر كه مي خواهيد بنوشيد

مرد و اسب و سگ به كنار چشمه رفتند و تشنگي انها فرو نشست

مسافر از مرد تشكر كرد. مرد گفت هر وقت دوست داشتيد مي توانيد به اينجا بيايد

مسافر گفت :فقط مي خواهم بدانم نام اينجا چيست ؟

مرد گفت:بهشت

_بهشت ؟اما نگهبان دروازه ي مرمري هم گفت آنجا بهشت است

_آنجا بهشت نيست دوزخ است

مسافر حيران ماند وگفت بايد جلوي انها را بگيريد تا از نام شما استفاده نكنند .اين اطلاعات غلط باعث

سر در گمي زيادي مي شود

_كاملا بر عكس آنها لطف بزرگي به ما مي كنند. چون تمتم آنهايي كه حاظر اندبهترين دوستانشان را ترك كنند

همان جا مي مانند.............................

آن كس كه مي گفت دوستم دارد عاشقي نبود

كه به شوق من آمده باشد، رهگذري بود

روي برگهاي خشك پاييزي راه مي رفت

صداي خش خش برگها همان آوازي بود

كه من گمان ميكردم ميگويد: دوستت دارم

شاگردي از استادش پرسيد: عشق چست ؟

استاد در جواب گفت: به گندم زار برو و پر خوشه ترين شاخه را بياور اما در هنگام عبور از گندم زار، به ياد

داشته باش كه نمي تواني به عقب برگردي تا خوشه اي بچيني...

شاگرد به گندم زار رفت و پس از مدتي طولاني برگشت.

استاد پرسيد: چه آوردي ؟

با حسرت جواب داد:هيچ! هر چه جلو ميرفتم، خوشه هاي پر پشت تر ميديدم و به

اميد پيداكردن پرپشت ترين، تا انتهاي گندم زار رفتم.

استاد گفت: عشق يعني همين...!

روزها گذشت و گنجشگ با خدا هیچ نگفت . فرشتگان سراغش را از خدا می گرفتند و خدا هر بار به فرشتگان این گونه می گفت: من تنها گوشی هستم که غصه هایش را می شنود و یگانه قلبی هستم که دردهایش را در خود نگاه میدارد.
و سرانجام گنجشک روی شاخه ای از درخت دنیا نشست. فرشتگان چشم به لب هایش دوختند، گنجشک هیچ نگفت و خدا لب به سخن گشود : با من بگو از آن چه سنگینی سینه توست.
گنجشک گفت : لانه کوچکی داشتم، آرامگاه خستگی هایم بود و سرپناه بی کسی ام. تو همان را هم از من گرفتی. این طوفان بی موقع چه بود؟ چه می خواستی؟ لانه محقرم کجای دنیا را گرفت ه بود؟ و سنگینی بغضی راه کلامش بست.
سکوتی در عرش طنین انداخت فرشتگان همه سر به زیر انداختند. خدا گفت:ماری در راه لانه ات بود. باد را گفتم تا لانه ات را واژگون کند. آن گاه تو از کمین مار پر گشودی.
گنجشگ خیره در خدائیِ خدا مانده بود.
خدا گفت: و چه بسیار بلاها که به واسطه محبتم از تو دور کردم و تو ندانسته به دشمنی ام برخاستی! اشک در دیدگان گنجشک نشسته بود. ناگاه چیزی درونش فرو ریخت ...
های های گریه هایش ملکوت خدا را پر کرد ...

 

گل سرخی را که بالای سرت در آستان در نمودار گشت ‍‍ ایکاش بر می داشتی می بویدی و می بوسیدی آنگاه زیب سینه ی نازت می کردی یا در میان گیسوان مشگین زیبایت می گذاردی می دانی چرا.....؟

برای آنکه آن گل با اشک های چشم محبوبی شسته شده بود.

دلبرم لابد می دانی که بر روی گلی اگر قطره ای پیدا شود شبنم است. اما بر روی آن گل بجای شبنم سحری   اشک من بود  ای کاش بر می داشتی   بر می داشتی   می بو یدی و می بو سیدی آنگاه لابلای گیسوانت قرار می دادی قلب من  عشق من بود که به صورت گلی در آمده و با آن وضع بسوی تو پرتاب شد .ای کاش بر می داشتی می بویدی و می بوسیدی آنگاه به انگشتانت  پر پرش می کردی  آنگاه دوباره باز پس می دادی.........

 

                                                                                                                       ژان دوگره